Door een zondagse avond wonder… ik won zomaar op de radio twee vrijkaarten. Later bleek dat ik op de gastenlijst van het Paard stond. Vroeger ging de tent onder de naam ‘het Paard van Troje’, een veel leukere en sfeervollere muziektent dan nu zeg ik je. Dus wij (mijn vriendin en ik) er naar toe getogen, want het is gratis en dan ga je. In Den Haag aangekomen, ik woon sinds kort op het platteland, gingen wij de Q-koorts parkeergarage in. Het collosseum bevindt zich onder de Haagse grond en wel de ingang… het Spui. Het begin van deze queeste ging best. Er is daar een opklapbare rood-witte houten balk en je haalt je parkeerkaartje uit een gele machine. Dat had een teken moeten zijn dat er iets niet pluis is.
Afin. In het Paard was het die avond de electro muziek die de boventoon voerde. Je had de bekende namen: Mertzbow, Three trapped tigers, The Melvins en ga zo maar door. De sfeer was gemoedelijk, veel van het publiek kwamen uit studentenhuizen. Je rook er veel niet fris gewassen kleding en zij dronken genoeg kraanwater en bitter lemon. Na veel electro-bombarie gingen wij tegen 24.00uur weg. Via het fietspad kwamen wij bij de Q-lift die op de hoek van de Lutherse burgwal en Grote markt staat. De lift en haar kaartjes automaat wilde het parkeerkaartje niet hebben. Dus via de alarmknop kregen wij verbinding met een onzichtbare man. De ingeblikte stem vertelde dat hij de lift stuurde en zo geschiedde. Bij onze auto aangekomen, reden wij weg richting uitgang Spui.
Bij het verlaten van het betonnen bolwerk zei mijn vriendin, dat zij haar parkeerkaart die zij vanwege haar werk als sociaal werkster bij het stadhuis kreeg, uit wilde proberen! Het is dan 00.20 uur. De onzichtbare man zag dat mijn eega haar kleinood die zij in de Q-machine propte niet wilde accepteren. Via de zelfde stem maar nu met veel meer echo, zei de onbekende, dat het kaartje niet geldig was en ook niet mijn invaliden parkeerkaart. Of zij maar met contantgeld of een chip knip kaart wilde betalen. Zo gezegd zo niet gedaan. Het was 00.40 uur. Toen zij bij een betaalautomaat aankwam, wilde de ijzeren reus geen 50 Euro accepteren en mijn vriendin had wel een chipknip, maar niet opgeladen. Zo kwamen wij er niet uit. Mijn vriendin probeerde de metalen stem nog te overtuigen dat haar vriend gehandicapt is en suikerpatiënt, maar dat hielp niet want er moest betaald worden.
Er was niets aan te doen. Zij moest via de Voldersgracht lift naar beneden om een betaalautomaat te zoeken en diende daardoor buiten de Q koorts garage te gaan. Tijd begon naar enen te lopen. Naar vele omzwervingen kwam de vrouw met gepast geld terug en moesten wij bij de eerste parkeer ontmoeting 12 Euro betalen dat was nu uitgelopen tot 15 Euro. Nu konden wij eruit dachten wij in onze onschuld. Maar de metalen stem had nog een verassing in petto. Onze auto moest eerst tegen de rood-witte slagboom aan rijden, toen pakte het duistere parkeert kaartje de werking van de slagboom.
Tijd 1.30 uur. We waren een hoop geld armer, maar ook “de ontmenselijking” tref je aan in een Q koorst-parkeergarage.
Wat een herkenbaar verhaal! Mij overkwam iets ingelijks. Alleen had ik wel een geldig betaalmiddel, maar die werd geweigerd door de betaalautomaat. Zit je mooi gevangen in de ondergrondse........... :-(
Anoniem 17 december 2009 14:44
Weer 2 minuten van me leven verkloot door het lezen van een belabberde column :(
Door een zondagse avond wonder… ik won zomaar op de radio twee vrijkaarten. Later bleek dat ik op de gastenlijst van het Paard stond. Vroeger ging de tent onder de naam ‘het Paard van Troje’, een veel leukere en sfeervollere muziektent dan nu zeg ik je. Dus wij (mijn vriendin en ik) er naar toe getogen, want het is gratis en dan ga je. In Den Haag aangekomen, ik woon sinds kort op het platteland, gingen wij de Q-koorts parkeergarage in. Het collosseum bevindt zich onder de Haagse grond en wel de ingang… het Spui. Het begin van deze queeste ging best. Er is daar een opklapbare rood-witte houten balk en je haalt je parkeerkaartje uit een gele machine. Dat had een teken moeten zijn dat er iets niet pluis is.
Bij het verlaten van het betonnen bolwerk zei mijn vriendin, dat zij haar parkeerkaart die zij vanwege haar werk als sociaal werkster bij het stadhuis kreeg, uit wilde proberen! Het is dan 00.20 uur. De onzichtbare man zag dat mijn eega haar kleinood die zij in de Q-machine propte niet wilde accepteren. Via de zelfde stem maar nu met veel meer echo, zei de onbekende, dat het kaartje niet geldig was en ook niet mijn invaliden parkeerkaart. Of zij maar met contantgeld of een chip knip kaart wilde betalen. Zo gezegd zo niet gedaan. Het was 00.40 uur. Toen zij bij een betaalautomaat aankwam, wilde de ijzeren reus geen 50 Euro accepteren en mijn vriendin had wel een chipknip, maar niet opgeladen. Zo kwamen wij er niet uit. Mijn vriendin probeerde de metalen stem nog te overtuigen dat haar vriend gehandicapt is en suikerpatiënt, maar dat hielp niet want er moest betaald worden. 
Navigatie
Grote Megakater archief