Lekker mooi weer, echt een dag om lekker met mijn hond te gaan wandelen. Althans, dat dacht ik zo. Nou mooi niet dus! Ik heb nu drie maanden mijn rijbewijs, het werd dus tijd om eens verder te rijden dan een rondje Kerkrade. Dus was de planning een dagje Vaals, naar een vriend die ook een hond heeft, om samen te gaan wandelen.

Als ik wist wat voor ellende deze rit me had opgeleverd, dan was ik dus echt wel thuisgebleven. Dat was beter voor mij en de andere bestuurders geweest. Echt waar, ik ben een brokkenpiloot. Ik ben waarschijnlijk de eerste vrouw die het toegeeft, ik heb een coördinatie van lik-me-vestje.

Hoe moeilijk kan het zijn dacht ik nog bij mezelf. Gewoon de autobaan op, rotonde links en voor de rest alsmaar rechtdoor. Nou dikke sh*t. Zo moeilijk kan het dus wel zijn. Ik zie de eerste rotonde, dus ik denk nog bij mezelf jippie, ik ben er bijna (zo ongeveer dan). Ik wil links afslaan, word ik toch geroepen en nagerend door die mannetjes met van die oranje jasje aan. Kut, dacht ik, wat nu? Ja mevrouw, u rijdt bijna vers gestort cement op. Oh my fu**ing God. Ben ik werkelijk zo scheel? Schijnbaar wel. Wat wil je ook. Zet een blondje achter het stuur die net drie maanden haar rijbewijs heeft en stuur haar na een k*tdorp als Vaals (wat in the middle of nowhere ligt) en dat krijg je dit. Das logisch.

Maar goed. Dat was niet eens het enige. Ik heb het drielanden punt gezien in een dag tijd. Alleen dan mijn eigen drielanden punt. Mijn bestemming was Vaals. Ik ben er ook geweest: Vaals in ,Vaals uit. Zo ging het een half uur lang, ik snapte er echt geen ruk van man. Totdat ik opeens bordjes met België zag staan, toen werd ik echt gek. Ik kon janken, echt waar. Of ik kon… ik was aan het janken. Het was zelfs zo erg dat ik jankend tegen de hond aan het praten was, dat ik zo vlug mogelijk weer naar huis toe wilde. Ik had echt heimwee.

Ik dus omgedraaid en gewoon rechtdoor gereden. Wat was ik blij toen ik een bordje met Limburg erop weer zag. Zucht. Uiteindelijk toch aangekomen op de juiste weg, nog lekker over de weilanden gelopen met de honden. Lekker tussen alle koeienstront met mijn nieuwe schoenen. Maar dat had ik van te voren kunnen weten. Wederom komt de blondfactor om de hoek kijken ben ik bang. Na een uurtje of twee ben ik weer met volle moed de auto ingestapt. Ditmaal, wel duidelijke uitleg gekregen. Dit keer moest het toch goed gaan. En geloof het of niet, maar ik ben me toch weer een partijtje verdwaald. En ook nog in het hartje van Heerlen. Dat is om de hoek. Ik bedoel, twee vallen en ik was thuis geweest. Al kom ik dan terecht in België, oké... maar Duitsland: Neeeee, alsjeblieft niet!

Natuurlijk was ik te koppig om mijn moeder te bellen, en ben ik dus maar een paar rondjes om de rotonde wezen rijden. Ik heb heel goed naar de bordjes gekeken en uiteindelijk zat ik op de goede weg. Ik kan echt wel zeggen dat ik in die dag echt heb leren rijden. Maar één ding is zeker: vraag me nooooit meer om naar Vaals te rijden! Want zowel mijn zelfkennis als mijn coördinatie is echt 0,00%.

Veel liefs en kusjes, Samantha Stura.